Στα ψέματα παίζαμε - Μανόλης Αναγνωστάκης

Στ' αστεία παίζαμε! 

Δε χάσαμε μόνο τον τιποτένιο μισθό μας 
Mέσα στη μέθη του παιχνιδιού σάς δώσαμε και τις γυναίκες μας 
Tα πιο ακριβά ενθύμια που μέσα στην κάσα κρύβαμε 
Στο τέλος το ίδιο το σπίτι μας με όλα τα υπάρχοντα. 
Nύχτες ατέλειωτες παίζαμε, μακριά απ' το φως της ημέρας 
Mήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τα φύλλα του ημεροδείχτη 
Δε βγάλαμε ποτέ καλό χαρτί, χάναμε χάναμε ολοένα 
Πώς θα φύγουμε τώρα; πού θα πάμε; ποιος θα μας δεχτεί; 

Δώστε μας πίσω τα χρόνια μας δώστε μας πίσω τα χαρτιά μας 
Kλέφτες! 
Στα ψέματα παίζαμε! 

" Δροσοσταλιές" - Λίτσα Βασιλείου  

Μικρές, γλυκές μου εσείς

χρυσές δροσοσταλιές

τεχνάσματα του αέρα

της φύσης ομορφιές!

Υγρά κοσμήματα

μονάκριβα της γης

αστραφτερές φιγούρες

δροσούλες της αυγής!

    Μύρτις

Με αφορμή την επίσκεψή μας στο Αρχαιολογικό μουσείο και τη γνωριμία μας  με τη φίλη μας τη Μύρτιδα αποφασίσαμε να της αφιερώσουμε κάποιες ζωγραφιές, κατασκευές και  γράμματα  για να εκφράσουμε τη χαρά μας για τις γνώσεις που πήραμε από τις ξεναγούς μας , κυρίες Γεωργία Μιλλεούνη και Ματίνα Γιώτα καθώς και την αγαπητή αρχαιολόγο Ιουλία Κατσαδήμα, η οποία μας έδωσε την ευκαιρία να παίξουμε με τα παιχνίδια που έπαιζε η Μύρτις και μας βοήθησε να ντυθούμε τα ρούχα των παιδιών της εποχής της.  Μα πάνω από όλα να εκφράσουμε τις ευχαριστίες μας στους εξαίρετους επιστήμονες και ιδιαίτερα στον κύριο Μανώλη Παπαγρηγοράκη, οι οποίοι σε πείσμα των δυσκολιών που έχει ένα τέτοιο μεγάλο εγχείρημα στην Ελλάδα εκείνοι μας χάρισαν απλόχερα τη δυνατότητα να " αγγίξουμε" το ιστορικό μας παρελθόν.


Γεια σου Μύρτις,
                           χάρηκα πολύ που σε επισκέφτηκα στο μουσείο. Η αλήθεια είναι ότι όταν σε αντίκρισα πρώτη φορά, τρόμαξα. Αισθάνθηκα ότι έτσι όπως σε κοιτούσα θα άκουγα τη φωνή σου να με ρωτά, " Τις ει;" . Μετά όμως το ξεπέρασα γιατί σκέφτηκα ότι θα μπορούσες να ήσουν φίλη μου αν ζούσες.Μολονότι είσαι δυόμιση χιλιάδων ετών έμοιαζες τόσο ζωντανή! Μ' άρεσε πολύ το χρώμα των μαλλιών σου και η έκφραση των ματιών σου. Ξέρεις εμείς παίξαμε με τα παιχνίδια που έπαιζες εσύ τότε. Ποιο παιχνίδι ήταν άραγε το αγαπημένο σου;Απ' ό,τι άκουσα οι αρχαιολόγοι βρήκαν το κρανίο σου σε πολύ καλή κατάσταση. Με τη βοήθεια ,όμως των ειδικών σε έκαναν κούκλα! Θέλω να ξέρεις ότι χάρηκα πολύ που σε γνώρισα μα χάρηκα περισσότερο που το μήνυμά σου αφορά σε όλα τα παιδιά του κόσμου.
                                                                                                                               σε χαιρετώ
                                                                                                                                Ευθαλία Στ2

  

Αγαπητή Μύρτις, 

                           ονομάζομαι Βασίλης και κατάγομαι από τα Ιωάννινα. Σήμερα επισκεφθήκαμε με την τάξη μου το Αρχαιολογικό Μουσείο και έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να σε γνωρίσω.Συγκινήθηκα ειλικρινά από την ιστορία σου. Έμαθα ότι έζησες στην περίοδο του Πελοποννησιακού πολέμου και  ότι πέθανες όπως και πολλοί άλλοι συμπολίτες σου από τυφοειδή πυρετό. Κρίμα που δεν ζεις στην σημερινή εποχή, όπου με την πρόοδο της επιστήμης θα μπορούσες να αντιμετωπίσεις την ασθένειά σου. Είμαι στην ηλικία σου και θα ήθελα να ζούσες ανάμεσά μας και μαζί με τους συμμαθητές και φίλους μου να κάνουμε όνειρα για το μέλλον.

                                                                                                   με φιλικούς χαιρετισμούς

                                                                                                         Βασίλης  

 

Ευθαλία ΣΤ2  

Γουτού Γουπατού - Αλ. Παπαδιαμάντης 

Ήταν μια φορά ένα παιδί που τον έλεγαν Μανόλη. Ήταν ορφανό από πατέρα και η μάνα του τον αγαπούσε πάρα πολύ. Τα παιδιά της γειτονιάς τον φώναζαν Ταπόη γιατί η δεξιά του πλευρά ήταν παράλυτη και το δεξί του χέρι ήταν μακρύτερο από τ' αριστερό αν και πολύ δυνατό.Τους θύμιζε χταπόδι και έτσι τον φώναζαν Χταπόδι και ο Μανόλης επειδή δεν μιλούσε καθαρά  έλεγε Ταπόη. Κάποια Χριστούγεννα τον πήραν μαζί τους για να πάνε στο μαχαλά να πούνε τα κάλαντα. Όταν τέλειωσαν με τα σπίτια της γειτονιάς τους αποφάσισαν να πάνε στην άλλη γειτονιά. Εκεί όμως υπήρχε μια παρέα παιδιών που δημιουργούσαν προβλήματα και ήταν πάντα έτοιμα για καυγά. Μόλις είδαν την παρέα του Ταπόη αποφάσισαν να τους επιτεθούν και να αναγκάσουν τα παιδιά να γυρίσουν πίσω. Ο αρχηγός τους επιτέθηκε στον Ταπόη. Άρχισε να τον χτυπάει και να τον κοροϊδεύει. Τότε ο Ταπόης πήρε με το αριστερό του χέρι το δεξί και το έσφιξε στο λαιμό του αρχηγού. Εκείνος έχασε το χρώμα του και η ανάσα του λιγόστεψε. Μόλις ο Μανόλης του άφησε το λαιμό κατάλαβε πως έχασε και η παρέα του Μανόλη νικήτρια τώρα πια συνέχισε για τη γειτονιά της. Παύλος ΣΤ2

Εφτά κόκκινες κλωστές - Το μαγικό μέλι - Λότη Πέτροβιτς Ανδρουτσοπούλου  

Δυο φίλοι, ο Χαράλαμπος και ο Κλεομένης αποφάσισαν να φύγουν γιατί δεν είχαν δουλειά. Κι οι δύο ήξεραν την τέχνη του χτισίματος. Όταν θα  μάζευαν πολλά χρήματα θα γύριζαν πάλι πίσω. Έφυγαν, πέρασαν κάμπους και βουνά ώσπου νύχτωσε. Ο Κλεομένης βρήκε μια παλιά καλύβα και αποφάσισαν να πάνε εκεί να κοιμηθούνε για μια νύχτα. Η γριούλα που έμενε στην καλύβα τους φιλοξένησε. Επειδή όμως η καλύβα ήταν πολύ παλιά, οι δυο φίλοι αποφάσισαν την επόμενη μέρα να την φτιάξουν. Το άλλο πρωί οι δυο φίλοι ξεκίνησαν να φτιάχνουν το καλύβι και μέχρι το βράδυ ήταν έτοιμο. Η γριούλα για να τους ευχαριστήσει τους έδωσε ένα βάζο με μέλι μαγικό. Όταν κάποιος ήταν στενοχωρημένος αν έτρωγε λίγο απ' αυτό το μέλι θα ένιωθε αμέσως καλά. Τα δυο αγόρια έφυγαν. Στο δρόμο όμως πέρασαν πολλές δυσκολίες αλλά πάντα έβρισκαν τη λύση, μόλις έτρωγαν λίγο από το μαγικό μέλι. Όταν μάζεψαν αρκετά χρήματα αποφάσισαν πως έπρεπε να γυρίσουν στο χωριό τους. Το ταξίδι θα γινόταν με καράβι αλλά είχε μεγάλη θαλασσοταραχή.  Τότε αποφάσισαν να ανοίξουν το βάζο που είχε περισσέψει και να φάνε λίγο για να τους φύγει η στενοχώρια. Το βάζο όμως γλίστρησε και έπεσε μέσα στη θάλασσα. Τότε η θάλασσα γαλήνεψε και οι δυο φίλοι πήραν το δρόμο για το χωριό τους. Από τότε έζησαν ευτυχισμένοι και τίποτε δεν τους στενοχώρησε ποτέ ξανά. Βάσω ΣΤ2

 

Προσοχή! Ζώα στο σπίτι - Τόνια Χατζηδάκη  

Ο Μιχάλης είδε μια μέρα στο σχολείο του ένα βίντεο για τα ζώα. Τότε ήταν που ένιωσε μεγάλη αγάπη γι' αυτά και αποφάσισε να γίνει φιλόζωος. Όταν γύρισε σπίτι άρχισε να συζητάει το θέμα με την αδερφή του την Κατερίνα και της φούσκωσε κι αυτής τα μυαλά.Ο Μιχάλης της είπε ότι θα έπρεπε  να αποκτήσουν ένα ζώο, αφού είναι φιλόζωοι.Η Κατερίνα σκέφτηκε τα γνωστά σκύλους, γάτες και κουνέλια. Ο Μιχάλης όμως είχε άλλα στο μυαλό του. Πρότεινε να πάρουν έναν κροκόδειλο, αλλά η ιδέα του ναυάγησε. Ξαφνικά θυμήθηκαν ότι μέσα στην κουζίνα υπήρχε ένα κλουβί με ένα καναρίνι.Καθώς το παρατηρούσαν, λυπήθηκαν που ήταν φυλακισμένο και αποφάσισαν να το ελευθερώσουν. Όταν η μαμά γύρισε από τα ψώνια βρήκε το κλουβί άδειο. Τα παιδιά τσακώνονταν για το ποιος άφησε την πόρτα ανοιχτή μέχρι που ο Μιχάλης είχε μια ιδέα. Σκέφτηκε να μαζεύουν τα ψίχουλα του ψωμιού και να ταΐζουν τα περιστέρια του πάρκου.Συμφώνησαν όλοι και η μαμά τους είπε ότι έτσι κάνουν οικολογικοφιλοζωική ανακύκλωση. Τελικά δεν είναι και τόσο δύσκολο να είσαι φιλόζωος! Ευθαλία ΣΤ2

Τα δελφινάκια του Αμβρακικού - Ντίνος Δημόπουλος  

Ο Πέτρος ήταν ένα μικρό παιδί, το οποίο ζούσε με τους γονείς του στο χωριό Κοχύλι του Αμβρακικού. Κάποια μέρα ήρθε κι ένα κοριτσάκι εκεί, η Ανθούλα. Τα δυο παιδιά σύχναζαν κοντά στη θάλασσα ή έπαιζαν στο μικρό καλυβάκι το οποίο ήταν άδειο. Κάποια μέρα όμως στο καλυβάκι βρέθηκε ένα παιδί. Ο Πάνος κρύφτηκε εκεί επειδή κάποιοι άνθρωποι ήθελεαν να τον κάψουν γιατί είχε μια σοβαρή αρρώστια.Τα δυο παιδιά έγιναν από εκείνη τη στιγμή η συντροφιά του. Κάθε μέρα τον επισκέπτονταν και του πήγαιναν φαγητό παρ' όλη την άρνησή του.Συχνά έδιναν παραστάσεις Καραγκιόζη με σκοπό να μαζέψουν χρήματα και να βοηθήσουν τον Πάνο. Μια μέρα έφτασε στο Κοχύλι ο θείος του Πέτρου μαζί με τον αδερφό του. Όταν έμαθε για την προσπάθεια των παιδιών, είπε στη μητέρα του Πάνου ότι και ο ίδιος είχε νοσήσει από φυματίωση αλλά έγινε καλά με τη βοήθεια των γιατρών. Ζήτησε από τη μητέρα του Πάνου να την παντρευτεί και να βοηθήσουν τον μικρό να γίνει καλά.Όλη η ιστορία δείχνει την αγάπη και την αλληλεγγύη των παιδιών και την κακία και τον ρατσισμό των μεγάλων, οι οποίοι αντί να προσπαθήσουν να βοηθήσουν το παιδί, προσπάθησαν να το κάψουν. Βασίλης ΣΤ2