Μύρτις

Με αφορμή την επίσκεψή μας στο Αρχαιολογικό μουσείο και τη γνωριμία μας  με τη φίλη μας τη Μύρτιδα αποφασίσαμε να της αφιερώσουμε κάποιες ζωγραφιές, κατασκευές και  γράμματα  για να εκφράσουμε τη χαρά μας για τις γνώσεις που πήραμε από τις ξεναγούς μας , κυρίες Γεωργία Μιλλεούνη και Ματίνα Γιώτα καθώς και την αγαπητή αρχαιολόγο Ιουλία Κατσαδήμα, η οποία μας έδωσε την ευκαιρία να παίξουμε με τα παιχνίδια που έπαιζε η Μύρτις και μας βοήθησε να ντυθούμε τα ρούχα των παιδιών της εποχής της.  Μα πάνω από όλα να εκφράσουμε τις ευχαριστίες μας στους εξαίρετους επιστήμονες και ιδιαίτερα στον κύριο Μανώλη Παπαγρηγοράκη, οι οποίοι σε πείσμα των δυσκολιών που έχει ένα τέτοιο μεγάλο εγχείρημα στην Ελλάδα εκείνοι μας χάρισαν απλόχερα τη δυνατότητα να " αγγίξουμε" το ιστορικό μας παρελθόν.


Γεια σου Μύρτις,
                           χάρηκα πολύ που σε επισκέφτηκα στο μουσείο. Η αλήθεια είναι ότι όταν σε αντίκρισα πρώτη φορά, τρόμαξα. Αισθάνθηκα ότι έτσι όπως σε κοιτούσα θα άκουγα τη φωνή σου να με ρωτά, " Τις ει;" . Μετά όμως το ξεπέρασα γιατί σκέφτηκα ότι θα μπορούσες να ήσουν φίλη μου αν ζούσες.Μολονότι είσαι δυόμιση χιλιάδων ετών έμοιαζες τόσο ζωντανή! Μ' άρεσε πολύ το χρώμα των μαλλιών σου και η έκφραση των ματιών σου. Ξέρεις εμείς παίξαμε με τα παιχνίδια που έπαιζες εσύ τότε. Ποιο παιχνίδι ήταν άραγε το αγαπημένο σου;Απ' ό,τι άκουσα οι αρχαιολόγοι βρήκαν το κρανίο σου σε πολύ καλή κατάσταση. Με τη βοήθεια ,όμως των ειδικών σε έκαναν κούκλα! Θέλω να ξέρεις ότι χάρηκα πολύ που σε γνώρισα μα χάρηκα περισσότερο που το μήνυμά σου αφορά σε όλα τα παιδιά του κόσμου.
                                                                                                                               σε χαιρετώ
                                                                                                                                Ευθαλία Στ2

  

Αγαπητή Μύρτις, 

                           ονομάζομαι Βασίλης και κατάγομαι από τα Ιωάννινα. Σήμερα επισκεφθήκαμε με την τάξη μου το Αρχαιολογικό Μουσείο και έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να σε γνωρίσω.Συγκινήθηκα ειλικρινά από την ιστορία σου. Έμαθα ότι έζησες στην περίοδο του Πελοποννησιακού πολέμου και  ότι πέθανες όπως και πολλοί άλλοι συμπολίτες σου από τυφοειδή πυρετό. Κρίμα που δεν ζεις στην σημερινή εποχή, όπου με την πρόοδο της επιστήμης θα μπορούσες να αντιμετωπίσεις την ασθένειά σου. Είμαι στην ηλικία σου και θα ήθελα να ζούσες ανάμεσά μας και μαζί με τους συμμαθητές και φίλους μου να κάνουμε όνειρα για το μέλλον.

                                                                                                   με φιλικούς χαιρετισμούς

                                                                                                         Βασίλης  

 

Ευθαλία ΣΤ2  

Η ελληνική γλώσσα - Νικηφόρος Βρεττάκος  

Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φως

θα ελιχθώ προς τα πάνω

όπως ένα ρυάκι που μουρμουρίζει

κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα

στους γαλάζιους διαδρόμους

 συναντήσω αγγέλους 

θα τους μιλήσω ελληνικά,

επειδή δεν ξέρουν άλλες γλώσσες.

Μιλάνε μεταξύ τους με μουσική. 

 Βασίλης Ζήνδρος

Λορέντζος Μαβίλης 
100 χρόνια από το θάνατό του  

Ο Λορέντζος Μαβίλης γεννήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 1860 στην Ιθάκη, όπου ο ισπανικής καταγωγής πατέρας του υπηρετούσε ως δικαστικός. Η μητέρα του Ιωάννα Σούφη ήταν ανιψιά του Ιωάννη Καποδίστρια
Ολιγογράφος ως ποιητής, διέπρεψε στο απαιτητικό είδος του σονέτου. Ανήκε στην παράδοση της Επτανησιακής σχολής, όπως διαμορφώθηκε από τον Διονύσιο Σολωμό. Γνώστης πολλών γλωσσών, μετέφρασε μεταξύ άλλων στα ελληνικά και το ινδικό έπος της " Μαχαμπχαράτα".
Το 1910 εκλέγεται βουλευτής υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο.Ένα χρόνο αργότερα, ο λόγος του στη Βουλή για το γλωσσικό ζήτημα αποτελεί την κορύφωση των αγώνων του για τη δημοτική. Παροιμιώδης θα μείνει η φράση του "Χυδαία γλώσσα δεν υπάρχει, υπάρχουσι χυδαίοι άνθρωποι", υπερασπιζόμενος την ευγένεια της δημοτικής γλώσσας.
Ο Μαβίλης δεν ήταν μόνο άνθρωπος του πνεύματος, αλλά και της δράσης.Φλογερός πατριώτης συμμετέχει ενεργά στους απελευθερωτικούς αγώνες του έθνους. Το 1896 μάχεται στην επαναστατημένη Κρήτη, ένα χρόνο αργότερα λαμβάνει μέρος στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, όπου και τραυματίζεται.
Η υπέρτατη θυσία του για την πατρίδα θα έρθει στις 28 Νοεμβρίου του 1912, κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων. Ο Λορέντζος Μαβίλης συμμετέχοντας ως εθελοντής, θα πέσει ηρωικά μαχόμενος κατά των Τούρκων στο βουνό Δρίσκος της Ηπείρου. Ήταν μόλις 52 χρονών πάνω στην κορύφωση της πνευματικής του δημιουργίας.

Η ελιά  

Στην κουφάλα σου εφώλιασε μελίσσι,

γέρικη ελιά, που γέρνεις με τη λίγη

πρασινάδα που ακόμα σε τυλίγει

σα νάθελε να σε νεκροστολίσει.

Και το κάθε πουλάκι στο μεθύσι

της αγάπης πιπίζοντας ανοίγει

στο κλαρί σου ερωτιάρικο κυνήγι,

στο κλαρί σου που δε θα ξανανθίσει.

Ω πόσο στη θανή θα σε γλυκάνουν,

με τη μαγευτική βοή που κάνουν,

ολοζώντανης νιότης ομορφάδες

που σα θύμησες μέσα σου πληθαίνουν

ω να μπορούσαν έτσι να πεθαίνουν

και άλλες ψυχές της ψυχής σου αδερφάδες.