Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013



Γιώργος Κοτζιούλας

                                 Πατρίδα


Βουνά που γαλανίζετε στο βάθος είτε αχνά
μόλις αέρινη γραμμή χωρίζετε απ' τα ουράνια,
πλαγιές που γέρνετε απαλά κι' όλο γκρεμούς στεφάνια,
μεμιάς ως πέρα γλήγορο το μάτι σάς περνά.
Κι η λίμνη που στο γούβωμα λαμπρίζει πέρα εκεί
(χρυσό γυαλί να κοιταχτεί μέσα η Κερά Φροσύνη)
προς τακουσμένα Γιάννενα με φέρνει και μου δίνει
μια εικόνα της πατρίδας μου φαντασμαγορική.
Ασημοκλώθεσαι κι εσύ, ποτάμι σιγαλό,
κρυφό θηρίο τριονούρικο π' όσο τραβάς αξαίνεις
κι απ' τις καμάρες μουλωχτό περνάς της στοιχιωμένης
όπου οι φωνές της αντηχούν ακόμα στο γιαλό.
Πόσον καιρό θα τριγυρνάω ακόμα σε μεριές
που δεν τις ήξερα μήδε τις έβανα στο νου μου
μακριά απ' τα χώματα, μακριά απ' τον κύκλο τ' ουρανού μου,
δίχως φεγγάρι μάλαμα σ' έρμες ανηφοριές !

Β.Ζ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου